« شانه به شانه »

hasoosha — Tue, 01 Dec 2009 21:58:18 GMT

تمام هرچه رشتم

سقوط از قاف زيبا ، لابد از اقبال زشتم بود

ولي افتادن از چشم شما ؛ اين ، سرنوشتم بود

همان ميراث تكراري ، پسر را از پدر باري ،

همان شيوه ، همان تنبيه : تبعيد از بهشتم بود

من آن آيينه ي بي رونق و نورم ؛ غباراندود ،

اگر گاهي درخشيدم ، فقط اعجاز خشتم بود

تجسم كن ، تجسم ، اشتياق و بي قراري را

كه درهر بيت و مصراعي كه ازتومي نوشتم ، بود

هنوز اين پنبه زار بكر روي شانه ام سنگين

تمام دسترنج من ، تمام هر چه رشتم ، بود

مترسك ماند و من ماندم،وَ اين كابوس تكراري :

كلاغاني كه چشم هيزشان دنبال كشتم بود

ویک کار سپید :

بختک

روز

روز از یاد می روی و شب

به اندرونی ترین گوشه های خوابم

سرک می کشی

بی وعده .

مهمان حبیب خداست که باشد ،

از روی سینه ام بلند شو

سنگینی ات خوابم را خفه می کند ؛

آرزویی را

که به بند تنبان تو بسته باشد

نمی خواهم .

آیینه رو

hasoosha — Thu, 05 Nov 2009 15:30:18 GMT

به فروتني هاي دوست هنرمندم ، سيد ميثم قاضي مير سعيد

كاش آسمان پلكي زند ، تا تو نمايان تر شوي

كاش اي وفور روشني ! حتي فراوان تر شوي

قد مي كشد درچشم شب، شرمي بليغ و باشكوه

حالي كه از تن پوش ابر ، عريان و عريان تر شوي

اي بغض بسته باز شو ، اي حنجره آواز شو

جا دارد اين تحرير را ، يك پرده گريان تر شوي

مژگان به مژگان نيشتر، محكم ، مصمم ، بيشتر

امشب مداوا را طبيب ! بايد شتـــابان تر شوي

در من تماشـــا كردي و تنهايي ات تكثير شد

مي بينمت آیینه كز اين هم پريشان تر شوي

تا آن تلاقی موعود

hasoosha — Sat, 12 Sep 2009 20:26:18 GMT

_{برای آن آخرین قرار عاشقانه که به آن وعده داده شده ام .}

_{تا آن تلاقی موعود}

فرقی چه می کند ؟

من ایستاده باشم و او

رو سوی من به تاخت بیاید ،

یا من به سوی او

حکماً غرض تلاقی ما هر دو ساکن و ساری ست

یا

ما هر دو ساری و ساکن

حکماً غرض فشردن یکدیگر است در آغوش :

دیدار

زیباست ، زیبا

این آخرین قرار ملاقات

در انتهای خط

آنک

تنها حریر نازکی از

آرامشی بلیغ و فسونکار

مابین ماست

وقتی

که کوبه های خون

بر روی طبل شوم شقیقه

دیگر نفیر نبض نمی گردد ،

یک پرده فاصله ست فقط

یک پرده

تا آن تلاقی موعود

فرقی چه می کند ؟

حکماً غرض که نقض نمی گردد .

بهمن هزار و سیصد و هشتاد دو

پایان قناری

hasoosha — Wed, 02 Sep 2009 18:33:18 GMT

تصنیف وترانه ایست که اول بار آن را بر روی آهنگی از دوست عزیزی ـ بماند ـ گفتم و نوشتم . شکل اولیه اش کمی با این فرق داشت ؛ ولی نهایتا به این شکل و شمایل در آمد :

پایانِ قناری

شب دق مرگِ ترانه

شب پایانِ قناری

غزلی گنگ وسترون

فقط این مانده کنار من

چه شدآن وسوسۀ سرخ

که من از شاخه نچیدم

چه سر انجام غریبی

که مرا گاز زند سیبی !

شب بیداری محتوم

شب سردرگم سنگین

پس از آن خواب خجسته

که گره می زند آیا

نخ رویای قشنگی

که به یکباره گسسته

وَ به خمیازه شده بسته

*******

نگران تو نشستم

تو در آیینه نبودی

وَ تو را آه کشیـدم

شبحی شکل خودم دیدم

شبحی تار و مردد

خورۀ ذهن و زبانم

من و این آینـه کم کم

به ستوه آمده ایم از هم

شب دق مرگ ترانه

شب پایان قناری

جسدی مانده کنارم

به جز این گور گرامی

نفس مردۀ خود را

به چه خاکی بسپارم ؟

که همین آینـه را دارم

یک چهارپاره ی جدید

hasoosha — Mon, 20 Jul 2009 05:53:18 GMT

تکرار شد

پس بگیرید این همه شاباش را

این جنین پیش از تولد مرده است

فاجعه تکرار شد ، تکرار شد

گربه باز از بچه هایش خورده است

سعد و نحسِ طالعت را زد ورق

دست شومی که شکست این خامه را

شست مُهر خونی سبابه ای

حرمت توشیح پای نامه را

پس بگیرید این همه شاباش را

این ، نه پاکوبی و دست افشانی است

لَقوه است و لرزه های احتضار

سختی ِ مردن به این آسانی است

چه بهایی را بهانه می کنند

تیرها از هر طرف ، این طرفه را

سرب ِ سرخی که به سینه گل کند

خلط ِ خونی که بِبُرد سرفه را

باز در خونخواهی لبخندِ گل

مکر داس کهنه پرچمدار شد

بر فراز بام ما تاریخ ، باز

گشت وگشت و عاقبت آوار شد

پس بگیرید این همه شاباش را

این جنین پیش از تولد مرده است

فاجعه تکرار شد ، تکرار شد

گُربه باز از بچه هایش خورده است .

تیرماه ١٣٨٨

hasoosha — Tue, 27 May 2008 21:55:18 GMT

ماه

راه می رود .

من نشسته ام ، نگاه می کنم

سنگ راه می رود

تیر های برقِ آفتاب سوخته

و پرنده ای که روی شاخه ی درخت ، خواب رفته است .

شب شبیه هیکلی سیاه

در تمام طول راه

راه می رود .

ماه گریه می کند .

من نشسته ام

و دستمال دستمال

دانه های اشک را زِ صورتم

پاک می کنم .

پنجره ،

باز مانده است

گُرگ می وزد

و میان این دو نقطه ی سیاه

راه می رود .

ماه فکر می کند

و غرق می شود

من نشسته ام ، نفس نمی کشم .

پنجه ای قوی گلوم را

خفت کرده است :

در تراس خانه ی قدیم

زیر بارش شدید آفتاب ،

خواهرم

برادرم

و من

یک مگس

در میان آب کاسه غرق کرده ایم

دست و پا و دست و پا و دست و پا و بعد

مرده را کنار می زند

مو ج آب

و جنازه روی سنگفرش داغ

زیر بارش شدید آفتاب

جان تازه ای برای خود

دست و پا و دست و پا و دست و پا

می کند .

«بُهت » و « شوق» و « من»

یکصدا

داد می زنیم :

« زنده است ، آه !

راه می رود .»

ما ه ، شعرِ تازه اش تمام می شود .

همچنان

من نشسته ام

باورم نمی شود ، ولی

روی شیب تند دامنه

یک نفر مداد خویش را عصای دست کرده است

پله پله از خیال های واقعی صعود می کند

باورم نمی شود ، ولی

مست کرده است

روی خط پرتگاه

راه می رود .

خرداد هزار و سیصد وهشتاد و هفت

تصنیف :

hasoosha — Tue, 13 May 2008 02:20:18 GMT

یکی از تصنیف های من است که آ قای احمد نعمت الله زاده آن را

خوانده است و به زودی در آلبومی از ایشان به نام مهر مهرویان

منتشر خواهد شد:

باران بباران آسمان

اشکی بیفشان برزمین ، ازدیده ات ای مهربان

تطهیر این ناپاک را ، باران بباران آسمان

باران بباران آسمان

بر این تَرَک ها دستِ کم ، از بوی بارانت بِدم

کاین پیر بی نای و رمق ، از تشنگی آمد به جان

باران بباران آسمان

تأثیر جاودی زمان چشم زمین را بسته است

بشکن به چشمش خواب را، با باطل السحر زمان

باران بباران آسمان

زنگار را زِ باور این آینه شبی

تصویر مهربان کسی پاک کرد و برد

آواز وآیینه زان سپس

تنها شکوه و شیوه ی آن چشم وچهره را

درخاطرش سپرد

با لحن مخملین صدایی که می سرود :

بازگشت به تصنیف « باران بباران آسمان»

این جسم وجان افروخته ، ایمانش از تب سوخته

چشمی به مهرت دوخته ، لطفت مزید و بیکران

باران بباران آسمان

تصنيف ماه دو هفته

hasoosha — Wed, 30 Jan 2008 13:14:18 GMT

شعر این تصنیف را در تاریخ ۳/۱۰/۸۴ گفتم ؛ بر روی رِنگ اصفهان از ساخته های علی اکبر خان شهنازی ، و در تاریخ های پانزدهم و شانزدهم دی ماه۱۳۸۴، درکنسرتی که گروه نجوا ، به سرپرستی محمدمهدی وحدتی وبا صدای احمد نعمت الله زاده در سالن بوعلی دانشکده کشاورزی کرج ارائه کرد ، اجرا شد :

ای جان ، ای یار، ای جان ، ای یار

ماه دو هفته ام چرا چهره نمی نمایی ام ؟

لب بگشا به خنده تا، عقده ی دل گشایی ام

چشمم به در است آخر تا باز

با یاد تو دل گردد دمساز

ای که چو رویا هر شب با منی

کاش به روزم نَـــــــظَر افکنی

یار دلربا ، ای مه زیبا ، دلبر من

از نفست ای صنم ، بر رخ زردم بدم

اِ اِ اِ اِ اِ اِ ی یار ، بر رخ زردم ، رخ زردم ، رخ زردم بدم

آه اگر یار من ، ماه ده چار من ، بگذرد از دلش تا بتابد بر این شام تارم

دردل این آرزو ، شوق دیدار او ، وقت آن می رسد تا شکوفه دَهَد انتظارم

از عشقت خوبِ من ، بر جانم شعله زن

از مهرت ای جان ، بر من گیر آسان

از نفست ای صنم ، بر رخ زردم بدم

اِ اِ اِ اِ اِ اِ ی یار ، بر رخ زردم ، رخ زردم ، رخ زردم بدم

دو غــــزل :

hasoosha — Fri, 14 Dec 2007 06:51:18 GMT

چهار راه

آنک چراغ قــرمــز ، ماندن به ناگزیـر

یعنی دوبـاره دیر شــــد آری دوباره دیر

رنگ درنگ سایه ی خودرا فکنده است

سنگین ، به روی حوصله های جوان و پیر

دستی نحیف و کوچک ، آنسو تَرَک کشد

بر شیــشه دستمال کثیفی به رنگ قیر

و پتک محکمی به سرش که:« نکن،نکن

بدتـر کثیف کردی اش آخر ، بیا ، بگیر

حالا غرور له شده از مشت کو چکش

می افتد و به جاش درآ ن سکه ای حقیر

تردید : پس دهد ؟ بپذیرد؟ قبول؟ رد؟

باز امتحان دوباره چه بی رحم و سختگیر

*****

آنک چراغ سبز ، وَ حرکت ، وَ می برد

رنگ درنگ ، سایه ی خود را از این مسیر

اما هنــوز ، آبی این چــــــــارراه را

پوشانده است سایه ی یک لاشه خوار پیر

آذر هشتاد و شش

به رنگ حیرت و حاشا

و اندکی متفاوت ، طلــــــوع این بارش

نوشت عشق ، وَ در دم شروع شد کارش

نوشت عشق وَحس کرد دفترش خیس است

واشک شوق روان شد ز چشم خودکارش

نوشت ؟ او نه ؛ کسی دیگر از درون او

به این نوشتن یک باره کرد وادارش

نوشت ؟ نه ، که تو گویی کشید خط هایی

به رنگ حیرت و حــــــاشا حریم پندارش

متاع طرفه تَرَش را زمین نشان می داد

و با تمام وجود آسمـــــــان خریدارش

عجب کشـــاکش شیرین بی بدیلی بود

که چشم ، یک مژه برهم نزد ز دیدارش

که می کشید که را سوی خویش،او یاعشق؟

درست ، مثل کمانی که می کشید آرش

کشید و چله رها کرد و جان خویش در او

نفس نیامد از آن پس ، تمام شد کارش

مرداد هشتاد و شش

کور و کساد

hasoosha — Sat, 17 Nov 2007 20:40:32 GMT

و ناگزیر

وقتی تمام شد این نیز

با سرنوشت حتمی قبلی ها

سنجاق می شود

وَ

روی بساط کور و کسادش

یا باد می کند، یا ....

یا باد می کند .

با این همه

هی تند تند

هی سطر سطر

هی می نویسد و هی باز

خط می زند

تنها به این امیدکه ....

شک هم نمی کند این بار

حتماً صدای له شده اش را باد :

« آقا !»

« خانم ! »

از گوشه ی پیاده رو

تا گوش های سنگ و اصمِّ روندگان

آیندگان

خواهد رساند

و آنها

یک لحظه ، یک دقیقه ی نا قابل

بر جا درنگ می کنند

و بعد یا

رد می شوند ، یا

رد می شوند .

آن وقت باز او

از ابتدای سطر

هی می نویسد وهی باز

فریاد های تازه ی خود را ، یا

خط می زند

یا

خط می زند .

اردیبهشت هشتاد و دو