ماه

ماه

    راه می رود .

من نشسته ام ، نگاه می کنم

سنگ راه می رود

تیر های برقِ آفتاب سوخته

و پرنده ای که روی شاخه ی درخت ، خواب رفته است .

شب شبیه هیکلی سیاه

در تمام طول راه

                    راه می رود .

ماه گریه می کند .

من نشسته ام

                 و  دستمال  دستمال

دانه های اشک را  زِ صورتم

پاک می کنم .

پنجره ،

باز مانده است

گُرگ می وزد

و میان این دو نقطه ی سیاه

                                 راه می رود .

ماه فکر می کند

                و غرق می شود

من نشسته ام ، نفس نمی کشم .

پنجه ای قوی گلوم را

خفت کرده است :

در تراس خانه ی قدیم

زیر بارش شدید آفتاب ،

خواهرم

           برادرم

                   و  من

یک مگس

در میان آب کاسه غرق کرده ایم

دست و پا  و  دست و پا  و دست و پا  و بعد

مرده را کنار می زند

مو ج آب

و جنازه روی سنگفرش داغ

زیر بارش شدید آفتاب

جان تازه ای برای خود

دست و پا  و  دست و پا  و دست و پا

می کند .

«بُهت » و « شوق»  و « من»

یکصدا

داد  می زنیم :

« زنده است ، آه !

                     راه می رود .»

ما ه ، شعرِ تازه اش تمام می شود .

همچنان

 من نشسته ام

باورم نمی شود ، ولی

روی شیب تند دامنه

یک نفر مداد خویش را عصای دست کرده است

پله پله از خیال های واقعی صعود می کند

باورم نمی شود ، ولی

مست کرده است

روی خط پرتگاه

                   راه می رود .

خرداد هزار و سیصد وهشتاد و هفت

نوشته شده توسط کورش آقامجیدی در چهارشنبه هشتم خرداد 1387 |

یکی از تصنیف های من است  که آ قای  احمد نعمت الله زاده  آن را

خوانده است  و به زودی در آلبومی از ایشان به نام   مهر مهرویان

منتشر خواهد شد:

باران بباران آسمان

اشکی بیفشان برزمین ، ازدیده ات ای مهربان

تطهیر این ناپاک را ، باران بباران آسمان                باران بباران آسمان

بر این تَرَک ها دستِ کم ، از بوی بارانت بِدم

کاین پیر بی نای و رمق ، از تشنگی آمد به جان       باران بباران آسمان

تأثیر جاودی زمان  چشم زمین را بسته است

بشکن به چشمش خواب را، با باطل السحر زمان       باران بباران آسمان

                               زنگار  را زِ باور این آینه شبی

                               تصویر مهربان کسی پاک کرد و برد 

آواز                           وآیینه زان سپس

                               تنها شکوه و  شیوه ی آن چشم وچهره را

                               درخاطرش سپرد

                               با لحن مخملین صدایی که می سرود  :

 بازگشت به تصنیف                                                   « باران بباران آسمان»

 این جسم وجان افروخته ، ایمانش از تب سوخته

چشمی به مهرت دوخته ، لطفت مزید و  بیکران        باران بباران آسمان

نوشته شده توسط کورش آقامجیدی در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 |

شعر این تصنیف را در تاریخ ۳/۱۰/۸۴ گفتم ؛ بر روی رِنگ اصفهان از ساخته های علی اکبر خان شهنازی ، و در تاریخ های پانزدهم و شانزدهم دی ماه۱۳۸۴، درکنسرتی که گروه نجوا ، به سرپرستی محمدمهدی وحدتی وبا صدای احمد نعمت الله زاده در سالن بوعلی دانشکده کشاورزی کرج ارائه کرد ، اجرا شد :

ای جان ، ای یار، ای جان ، ای یار

 

ماه دو هفته ام چرا چهره نمی نمایی ام ؟

 

لب بگشا به خنده تا، عقده ی دل گشایی ام

 

لب بگشا به خنده تا، عقده ی دل گشایی ام

 

 

 

 

چشمم به در است آخر تا  باز

        

با یاد تو دل گردد  دمساز

 

 

 

 

ای که چو رویا هر شب با منی

       

کاش به روزم نَـــــــظَر افکنی

 

 

 

 

یار دلربا  ، ای مه زیبا ، دلبر من

 

از نفست ای صنم ، بر رخ  زردم  بدم

 

اِ اِ اِ اِ اِ اِ ی یار ، بر رخ زردم ، رخ زردم ، رخ زردم بدم

 

 

 

 

 

آه اگر یار من ، ماه  ده چار من ، بگذرد از دلش تا بتابد بر این شام تارم

 

دردل این آرزو ، شوق دیدار او ، وقت آن می رسد تا شکوفه دَهَد انتظارم

 

 

 

 

از عشقت خوبِ من ، بر جانم شعله زن

 

                        از مهرت ای جان ، بر من گیر آسان

 

 

 

       

از نفست ای صنم ، بر رخ  زردم  بدم

 

اِ اِ اِ اِ اِ اِ ی یار ، بر رخ زردم ، رخ زردم ، رخ زردم بدم

 

نوشته شده توسط کورش آقامجیدی در چهارشنبه دهم بهمن 1386 |

 چهار راه

آنک چراغ قــرمــز ، ماندن به ناگزیـر

یعنی دوبـاره دیر شــــد آری دوباره دیر

رنگ درنگ  سایه ی  خودرا فکنده است

سنگین ، به روی حوصله های جوان و پیر

دستی نحیف و کوچک ، آنسو تَرَک  کشد

بر شیــشه دستمال کثیفی  به  رنگ  قیر

و پتک محکمی به سرش که:« نکن،نکن

بدتـر کثیف کردی اش آخر ،  بیا  ،  بگیر

حالا  غرور  له شده  از  مشت  کو چکش

می افتد و به جاش درآ ن  سکه ای حقیر

تردید :  پس دهد ؟  بپذیرد؟  قبول؟  رد؟

باز امتحان دوباره چه بی رحم و سختگیر

 *****

آنک  چراغ  سبز ،  وَ حرکت ،  وَ  می برد

رنگ درنگ ، سایه ی خود را از این مسیر

اما  هنــوز ، آبی  این  چــــــــارراه  را

پوشانده است  سایه ی یک لاشه خوار پیر

آذر هشتاد و شش

نوشته شده توسط کورش آقامجیدی در جمعه بیست و سوم آذر 1386 |